voldingen

Voldingen 'beslissend bewijzen'. Tegenwoordig is vrijwel alleen nog het voltooid deelwoord voldongen 'niet meer veranderbaar' in gebruik, vooral in de vaste uitdrukking voldongen feit.

Eén vindplaats is gevonden van voor 1700, het Recueil van het Rijksgraafschap Reckheim (1595, [1]) "De brieven van evocatie geexploiteert synde, den supliant, indien het proces niet en is voldingt, versoekt interinement van de selve brieven, en dat parthie advers sal hebben te procederen volgens de retroacten." Deze vermelding geeft een goede indicatie van de oorsprong van het woord: Bedenk dat ding oorspronkelijk 'rechtszaak' betekende, dan kan dus 'voldingen' gelezen worden als 'voltooien (van een rechtsgeding)'. Op het moment dat dus de rechtzaak voldongen was, was dus het vonnis geveld, de beslissing genomen, en kon deze niet meer gewijzigd worden.